Το ιαματικό και το προορατικό χάρισμα του Στάρετς Ανατόλιου της Όπτινα (1855 – 30 Ιουλίου 1922)

Το χάρισμα των ιαμάτων

Ο π. Ανατόλιος είχε λάβει και το χάρισμα των ιαμάτων. Και έκαμε ιάσεις πολλές. Αναφέρομε ενδεικτικά μερικές.

Ο π. Ανατόλιος κάθε φορά που με δική του παρέμβαση γινόταν κάποια ίαση, κατέβαλε κάθε προσπάθεια να την κρύψει· να μη την αφήσει να προσλάβει δημοσιότητα· να μη φανή σε ποίον οφειλόταν. Για να το επιτυγχάνει, έστελνε τους ασθενείς, που εθεράπευε:

• ή να πιουν νερό-αγίασμα στην πηγή του οσίου Παφνουτίου∙

• ή να προσκυνήσουν τον τάφο του στάρετς Αμβρόσιου∙

• ή απέδιδε την ίαση σε κάτι το εντελώς συμβατικό.

1. Η μοναχή Μαρία (Σαούτιν) από το μοναστήρι Σαμορντίνο, θεραπεύθηκε με τις προσευχές του οσίου Ανατόλιου. Η ίασή της έγινε αισθητή στην ίδια μόλις προσκυνούσε την ταφόπλακα του Στάρετς Αμβρόσιου. Γράφει:

«Ιδέτε, πως θεραπεύθηκα. Είχα πάει το φθινόπωρο στο υπόγειο για πατάτες. Εκεί έπεσε επάνω μου ένα δοκάρι. Και μου έσπασε τα δόντια. Και μου χτύπησε στα νεύρα. Αισθάνθηκα τέτοιους πόνους, που δεν εύρισκα ανάπαυλα, ούτε ημέρα ούτε νύχτα. Και ούτε να φάω μπορούσα∙ ούτε να κλείσω μάτι.

Εστράφηκα στα νοσοκομεία∙ στους γιατρούς. Μα τίποτε δεν μου έκαμαν. Αντίθετα. Μου έλεγαν, ότι θα ήταν ανόητο να περιμένω βελτίωση!

Επήγα λοιπόν και στον π. Ανατόλιο.

— Γέροντα, δώστε μου ευλογία να πάω στον ιατρό καθηγητή Καζάνσκι.

Μου απάντησε ο π. Ανατόλιος:

— Ο Κύριος! Ο Κύριος! Στον τάφο, στον τάφο του π. Αμβρόσιου να πάς!..

Παίρνω τον δρόμο για τον τάφο. Και, νάσου, βλέπω μπροστά μου τον καθηγητή Καζάνσκι. Και του διηγήθηκα τις περιπέτειες μου. Μου λέει τότε ο ιατρός:

— Αυτό είναι ανίατο. Η ιατρική επιστήμη δεν μπορεί να σου προσφέρει τίποτε.

Βούρκωσαν τα μάτια μου. Γέμισαν δάκρυα. Και είπα μέσα μου.

— Δηλαδή, η μόνη μου ελπίδα είναι ο τάφος!.. Και τράβηξα για τον τάφο! Γονάτισα και φώναξα:

— Πάτερ Αμβρόσιε, βοήθα με! λυπήσου με!.. Τον παρακαλούσα, το φώναζα, σαν να ήταν δίπλα μου ζωντανός. Φίλησα τον τάφο του. Επήρα λαδάκι από το κανδήλι του και άλειψα τα μάγουλά μου άπ’ έξω. Και ο πόνος σταμάτησε. Αμέσως.

Έφυγα. Επήγα στο σπίτι μου. Πόνο δεν αισθάνομαι καθόλου. Τόσο που δεν τολμώ να το πιστέψω. Ήρθε η ώρα για φαγητό. Έφαγα, χωρίς να πονώ, χωρίς προβλήματα. Έπεσα να κοιμηθώ. Και κοιμήθηκα μερικά εικοσιτετράωρα συνέχεια!..

Είχα γίνει καλά. Χάρις στις προσευχές του π. Ανατόλιου».

2. Η δασκάλα Νίνα Βλαδίμηροβνα μας διηγή­θηκε, πως ο π.Ανατόλιος έκαμε καλά τον άρρωστο μικρό αδελφό της με ένα αχλάδι.

«Είχα πάει να τον ιδώ. Και όταν θα έφευγε, ο στάρετς Ανατόλιος, μου έδωσε ένα αχλάδι. Και μου είπε:

- Για τον μικρό αδελφό σου.

Απόρησα, πως θυμήθηκε τον μικρό αδελφό μου. Το επήρα και έφυγα. Στο σπίτι ευρήκα τον μικρό α­δελφό μου βαρειά άρρωστο. Ο γιατρός πού τον είχε ιδεί, είχε ειπεί, ότι:

- Η πιθανότητα να ζήσει είναι ελάχιστη. Έκοψα το αχλάδι μικρά κομματάκια και του τα έδωκα, να τα φάει με υπομονή.

Και τρώγοντας τα έπαιρνε δυνάμεις.

Και όταν το είχε πιά φάγει ολόκληρο τα αχλάδι, σηκώθηκε.

Είχε γίνει εντελώς καλά».

3.Πολλές θεραπείες έγιναν και με Αλλά είδη, που είχε χρησιμοποιήσει ο π. Ανατόλιος. Και από αυτά «δύναμις εξήρχετο», όπως από το ιμάτιο του Κυρίου, που μόλις το έπιασε στην άκρη, εθεραπεύθη η αιμορροούσα.

Κάποτε, ο π. Ανατόλιος έδωκε ευλογία στην πνευματική του θυγατέρα Νίνα Βλαδίμηροβνα, να πάει να μείνει λίγες ημέρες στο Σαμορντίνο.

- Μα πώς; (ερώτησε εκείνη). Κάνει κρύο. Πως θα περάσω με αυτήν την καλοκαιρινή ζακετούλα μου;

Ο π. Βαρνάβας φιλοτιμήθηκε τότε, να της δώσει ένα χοντρό καφτάνι του! Αλλά μόλις εκείνη το είδε, αηδίασε:

— Τόσο χοντρό και τόσο βρώμικο, εγώ επάνω μου δεν το βάζω!..

— Θα σου δώσω το δικό μου τότε! (ειπε ο π. Ανατόλιος). Αλλά και αυτό είναι το ίδιο χοντρό και το ίδιο βρώμικο! Έλα τότε, Νίνα, θα σου δώσω το καινούργιο μου το ράσο!

Το επήρα, το φόρεσα και επήγα στο μοναστήρι, στο Σαμορντίνο. Με είδαν οι μοναχές και με εζήλεψαν! Και όλες μου ζήτησαν, να τους το δώσω να το βάλουν για λίγο επάνω τους για ευλογία. Και το έβαλαν.

Όταν το βράδυ ξάπλωσα να κοιμηθώ, αισθάνθηκα ένα ασυνήθιστο ρίγος. Τυλίχτηκα τότε με το κοντόρασο του Γέροντα. Και το πρωί δεν αισθανόμουν τίποτε πια. Είχαν όλα περάσει.

4. Πολλές ασθένειες εθεράπευε ο π. Ανατόλιος. Παρ’ όλο που ο ίδιος υπόφερε από πολλές και βαρείες αρρώστιες! Από την πολλή ορθοστασία τα πόδια του είχαν γεμίσει πληγές. Και το χειρότερο είχε πάθει κήλη, που όλο και χειροτέρευε. Και συμπονώντας τον ο ηγούμενος του είχε επιβάλει να εξομολογεί, αντίθετα στην τάξη που επικρατεί στην Ρωσσία, καθιστός.

Χάρισμα προορατικό

1. Ο κόσμος το επίστευε.

Και κατέφευγαν σ’ αυτόν πολλοί· όχι μόνο άρρωστοι και αδύνατοι∙ αλλά και άνθρωποι με καταπληκτική νοημοσύνη και ζωντάνια. Και του ζητούσαν λύση για ζητήματα όχι μόνο σοβαρά, αλλά και πολυϋπεύθυνα. Και ο στάρετς έδινε σε όλα λύση με ταπείνωση και αγάπη.

2. Το 1909 επήγε στην Όπτινα η μοναχή Ματρώνα (Ζάϊτσεφ). Και τον παρακάλεσε να της δώσει ευλογία να φύγει από το μοναστήρι της.

Ο π. Ανατόλιος της έδωκε μια απάντηση, που δεν την είχε ποτέ φαντασθή:

— Μη βιάζεσαι. Μετά τέσσερα χρόνια θα πάς στην Ιταλία!

Η Ματρώνα το άκουσε. Και το κράτησε. Χωρίς να το ειπεί σε κανέναν. Μετά δύο χρόνια ξαναπήγε. Στον δρόμο προς την Καλούγα την συνάντησε ένας διά Χριστόν σαλός, ο μακάριος Νικήτας, και της είπε:

— Δύο χρόνια έχεις να ζήσεις εδώ ακόμη! Επήγε λοιπόν η Ματρώνα στον π. Ανατόλιο και του λέγει:

— Ο Νικήτας μου είπε ότι θα ζήσω μόνο δύο χρόνια. Ασφαλώς σε λίγο πεθαίνω!.. Λοιπόν;

Της απάντησε:

— Λάθος κάνεις. Δεν πρόκειται μετά τα δύο χρόνια να… πεθάνεις. Τόπο διαμονής θα αλλάξεις. Το ίδιο είχαν ειπεί και στον αρχιμανδρίτη μας, στον στάρετς Βαρσανούφιο. Μα δεν επρόκειτο για θάνατο, αλλά για κάτι άλλο. Τον μετέθεσαν και τον τοποθέτησαν στο μοναστήρι Σταρο-Γκολούτβινο. Και έζησε από τότε άλλα ένδεκα χρόνια. Κάτι τέτοιο θα συμβή και σε σένα.

Τα άκουσε η ταλαίπωρη Ματρώνα και πελάγωσε. Δεν ήξερε, τι έπρεπε να πιστεύσει.

Αλλά να, το 1913 στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου φυλάσσονται τα ιερά λείψανα του αγίου Νικολάου, άρχισαν εργασίες για ανέγερση μιας ορθόδοξης εκκλησίας προς τιμήν του αγίου, για εξυπηρέτηση των ορθοδόξων. Και προσκάλεσαν και την μοναχή Ματρώνα να πάει στο Μπάρι. Ο π. Ανατόλιος το έμαθε. Και της έστειλε δώρο του – ευλογία του μια μικρή εικονίτσα του αγίου Νικολάου. Και παρακάλεσε να της ειπούν:

— Τα βλέπεις, Ματρώνα; Σου το έλεγα και δεν το πίστευες. Να, που είναι θέλημα Θεού!

Να πάς! Να πάς!..

Επήγε. Αλλά αντιμετώπισε δυσκολίες πολλές· που την εκούρασαν. Και η Ματρώνα άφησε το Μπάρι. Και ξαναγύρισε στην Ρωσσία.

Την ευρίσκει ο στάρετς Ανατόλιος και αρχίζει η συζήτηση:

— Τι; Γύρισες πίσω;

— Ναί, Γέροντα. Δεν ξαναπάω στο Μπάρι! Ο κόσμος να χαλάσει, πίσω δεν πάω!..

— Ναί, αλλά το σπίτι σου εσένα είναι στο Μπάρι. Και μη λες μεγάλες κουβέντες· γιατί δεν ξέρεις, τι θα γίνει!..

Στράφηκε στην εικόνα της Παναγίας, υποκλίθηκε με ευλάβεια και είπε:

— Στα χέρια Σου, Παναγία, την αφήνω. Έχε την κάτω από την σκέπη Σου.

Μετά από λίγο η Ματρώνα εκάρη μεγαλόσχημη. Και μετά, έφυγε για το Μπάρι. Και έζησε εκεί χρόνια πολλά. Και πριν, και μετά την επανάσταση του 1917.

3. Πνευματικό παιδί του στάρετς Ανατόλιου ήταν και ο Αδριανός Ρυμαρένκο. Παπάς ο Ρυμαρένκο εχειροτονήθη το 1921, τότε που έβραζε η πρώτη μανία των σοβιετικών εναντίον της χριστιανικής πίστης. Πριν την χειροτονία του επήγε στην Όπτινα∙ να πάρει την ευχή του πνευματικού του πατέρα. Του λέγει τότε ο π. Ανατόλιος:

— Πρέπει και σύ να δώσεις εξετάσεις.

Ο Αδριανός είχε πολύ υψηλή πανεπιστημιακή μόρφωση κοσμικής κατεύθυνσης. Νόμισε λοιπόν, ότι ο π. Ανατόλιος τον συμβούλευε να ασχοληθή με την θεολογία.

Αλλά για άλλες «εξετάσεις» του έκανε λόγο ο χαρισματούχος πνευματικός του.

Όταν μετά κάποιο χρονικό διάστημα θα εχειροτονείτο ιερέας, πάλι επήγε στην Όπτινα και του ζήτησε ευλογία για την ιερατική του διακονία στο χωριό Εβλόση κοντά στα Ρόμνα.

Σαν αναμνηστικό δώρο, μαζί με την ευχή του, του έδωκε ένα πασχαλινό αυγό με ζωγραφισμένη σ’ αυτό την εικόνα της Παναγίας. Τον ερωτάει.

— Ποιά είναι η εικόνα αυτή;

— Η Παναγία του Σμολένσκ, νομίζω.

— Όχι. Η Παναγία των Ιβήρων είναι.

Όταν για πρώτη φορά μπήκε στην εκκλησία στο χωριό του, στο Εβλόση, ο π. Αδριανός εδοκίμασε μια βαθιά συγκίνηση. Είδε ότι η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στην «Παναγία των Ιβήρων».

Σημειώνομε, ότι ο π. Αδριανός Ρυμαρένκο μεταγενέστερα έφυγε από την Σοβιετική Ένωση. Και αφού εχήρευσε έγινε μοναχός με το όνομα Ανδρέας και εχειροτονήθη αρχιεπίσκοπος του Ρόκλαντ.

4. Μία ιδιαίτερη περίπτωση, στην οποία εφάνη ολοκάθαρα το πνευματικό χάρισμα του στάρετς Ανατόλιου κατέγραψε η δούλη του Θεού Μαρία Μιχαήλοβνα. Γράφει:

«Η ανεψιά μου Τατιάνα Αλεξάνδροβνα ήλθε σε διάσταση με τον σύζυγό της, που εξαφανίστηκε χωρίς να ειπεί που πάει. Έμεινε μόνη της, με το μικρό της παιδί, τον Δήμο. Μα δεν ήταν γυναίκα, που να άντεχε στην μοναξιά. Έτσι μετά από λίγο συνδέθηκε με κάποιον άλλον νεαρό άνδρα. Τον συμπάθησε και έζησαν μαζί για αρκετό καιρό. Μα κάποια ημέρα αρρώστησε και πέθανε.

Ο θάνατος του ήταν γι’ αυτήν μεγάλο πλήγμα, πάνω από τις δυνάμεις της. Ήλθε και με βρήκε. Και εγώ της σύστησα, να πάει στην Όπτινα να πάρει συμβουλή, ευχή και δύναμη από τον π. Ανατόλιο. Η συμβουλή μου δεν της άρεσε:

— Τι να πάω να κάμω εγώ στην Όπτινα; Τι να μου ειπεί εμένα ένας ιερομόναχος; Μπορεί να με καταλάβει έμενα καλόγερος; Από πλευρά του, εγώ είμαι μια πόρνη· μια μοιχαλίδα∙ μια γυναίκα που ποδοπάτησε τον νόμο του Θεού. Τι θα μου ειπεί να με παρηγορήσει;

Εγώ επέμεινα. Και εκείνη τελικά υποχώρησε. Και επήγε. Και, όταν γύρισε, έλαμπε από χάρα. Και μου είπε:

— Ο γέροντας με άκουσε με υπομονή και με καλωσύνη. Και, όταν τελείωσα, μου είπε: Μη φοβάσαι. Ο Μπόρις, θα γυρίσει γρήγορα! Μπόρις τον λένε τον άνδρα μου. Βέβαια αυτό εγώ δεν το περιμένω. Δεν μπορεί να γίνει. Δεν θα γίνει. Αλλά, τι καλωσύνη που έχει αυτός ο άγιος γέροντας!.. Τι καλός που είναι! Όλα τα καταλαβαίνει! Όλα!..

Είχε πάει στην Όπτινα τον χειμώνα. Και γύρω στο Πάσχα, χωρίς να το περιμένει, ο Μπόρις γύρισε κοντά της. Για πάντα.

Μετά κάποιο χρονικό διάστημα η Τατιάνα ξαναπήγε στην Όπτινα μαζί με τον Δήμο της. Ο π. Ανατόλιος την γνώρισε. Και την θυμήθηκε. Την επήρε κοντά του. Και άκουσε όλα τα νέα της. Αποχαιρετώντας την με ευχές, άπλωσε το χέρι του και έπιασε μια μικρή εικόνα του αγίου μεγαλομάρτυρα Δημητρίου, να την δώσει δώρο-ευλογία στο γιό της Δημητράκη. Αλλά την άφησε. Και έπιασε μια άλλη, μια εικόνα του αγίου Δημητρίου, αρχιεπισκόπου του Ροστόβου. Του την έδωκε λέγοντας:

— Αυτή είναι για σένα!..

Και τι παράξενο! Ο μικρός Δημητράκης είχε βαπτισθή στο όνομα του αγίου Δημητρίου του Ροστώφ…

Ήταν τυχαίο; Έτσι «φαίνεται»! Όμως ήταν τυχαίο;

Ήταν τυχαίο και σύμπτωση το ότι προείπε στην Τατιάνα την επιστροφή του συζύγου της; Ήταν;».

Πηγή: Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, «Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα», έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2005.

Αναρτήθηκε από nikos στις 2:19 π.μ.

Ή εξομολόγηση του Στάρετς Ανατόλιου της Οπτινα.

Εξομολογούσε στο κελί του.

Για νά φέρνει σε βαθύτερη κατάνυξη τούς εξομολογούμενους τούς έδινε το ευχολόγιο και τούς έβαζε νά διαβάσουν γονατιστοί την ομολογία:

«Πάτερ, Κύριε του Ουρανού και της γης· εξομολογούμαι Σοι πάντα Τα κρυπτά και φανερά της καρδίας και διανοίας μου, α έπραξα έως της σήμερον. και άφεσιν αιτώ παρά Σου, τού δικαίου και εύσπλαχνου Κριτού- και χάριν τού μηκέτι αμαρτάνειν με».

Μετά δεχόταν την εξομολόγηση του καθενός χωριστά.

Ό εξομολογούμενος, εξομολογείτο γονατιστός.

Ό π. Άνατόλιος καθόταν σε μικρό σκαμνάκι

(λόγω των παθήσεων του στα πόδια).

Άρχιζε συνήθως με Το ερώτημα:

- Σώμα και ψυχή καλά;

- Καλά!

- Δόξα τω Θεώ!

και αφού οι εξομολογούμενοι τελείωναν, τούς έκανε νουθεσίες, συμβουλές, υποδείξεις, πού κατέπλητταν με την ακρίβεια και Το διαφαινόμενο πνευματικό του χάρισμα.

Μερικές φορές, και μόνο δύο ή τρεις λέξεις αρκούσαν γιατί ήταν γεμάτος χάρη αγίου Πνεύματος.

Τον παρακάλεσε κάποτε ή μοναχή Δύμνα:

- Γέροντα, θα ήθελα νά σάς ειπώ κάτι...

- Ευχαρίστως. Μα μόνο Τα δικά σου!.. και γράφει ή Δόμνα:

- Εξομολογείσαι, και φεύγεις από κοντά του, ανάλαφρος σαν νά πέταξες από επάνω φορτίο ασήκωτο.

Γράφει και ο Ίβάν Σμόλιτσεφ:

Το Σάββατο μετά Το φαγητό επήγαμε στον π. Άνατόλιο για εξομολόγηση. στο κελί του ήταν κιόλα μαζεμένοι πολλοί. και Τον περίμεναν. και ήθελα όλοι νά εξομολογηθούν.

Πρώτα, μας έβαλε και διαβάσαμε την «ομολογία». Μετά, εξομολόγησε άλλους. και, όταν ήρθε ή σειρά μας, εμάς· Τον καθένα χωριστά. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ την εξομολόγηση αύτη. Γεμάτο καλοσύνη, το πνευματοφόρο εκείνο γεροντάκι, νόμιζες κανείς, πώς ήθελε νά μάς μεταδώσει κάτι από την δική του αγιοσύνη· κάτι από την δική του καλοσύνη· κάτι από την δική του καθαρότητα ψυχής· νά βάλει μέσα μας την αγάπη για Τον Χριστό- και για τους ανθρώπους. και όταν προσευχόταν, Το καταλάβαινε; κανείς, ότι μόνο μία μάνα προσεύχεται με τόσο πόνοι για Τα παιδιά της. Ακόμη και οι άθεοι αισθάνονταν βαθιά συγκίνηση από την επικοινωνία με αυτόν Τον γέρο, πού είχε παιδική απλότητα και καλοσύνη. και εμάς, ή φωτεινή του καλοσύνη μάς γλύκαινε την ψυχή και μάς στερέωνε στην πίστη. και περιμέναμε γεμάτοι ειρήνη ψυχής την θεία Κοινωνία».

Στην εξομολόγηση πού έκανε, στόχο του είχα νά μην αφήνει σημεία χωρίς φως, χωρίς ξεκαθάρισμα σημεία - εστίες μολυσματικές.

Γράφει ή πνευματική του θυγατέρα καθηγήτρια Νίνα Βλαδίμηροβνα.

«Κάποια φορά, ενώ εξομολογούμην, ο πάτερ Άνατόλιος με ερώτησε, πόσους μαθητές έχω. Τού απάντησα: Δέκα. και αμέσως θυμήθηκα, ότι δεν ήταν δέκα, άλλά εννέα. Άλλά δεν θέλησα νά διορθώσω Τα λόγια μου: προτίμησα νά σιωπήσω. Μετά από λίγο με ξαναρωτάει:

-Πόσους μαθητές είπες, πώς έχεις; Ούτε κατάλαβα, πώς πάλι απάντησα:

-Δέκα.

Πάλι, για τρίτη φορά, με ερώτησε. και πάλι εγώ τού έδωκα την ίδια απάντηση. Ό γέροντας δεν μου διάβασε ευχή συγχωρητική. και μου είπε, μετά την βραδινή ακολουθία νά πάω νά εξομολογηθώ καθαρά τις αμαρτίες μου. Στέκω στην εκκλησία και δεν καταλαβαίνω, τι μου γίνεται! δεν ήθελα νά πάω νά ομολογήσω Το ψέμα μου· έστω και αν Το είπα, όπως Το είπα. και εκείνη την στιγμή ακούω:

-Δόξα Σοι, τω δείξαντι Το φως. Σηκώνομαι αυτοστιγμεί και πάω στον γέροντα.

και τού λέω όλη την αλήθεια με συντριβή. μου λέει εκείνος:

- Έλα και σύ- μην κάνεις έτσι! δεν είναι τίποτε! τι δέκα, τι εννιά!..

Προκειμένου για μοναχούς, Το κύριο στοιχείο στην εξομολόγηση τους είναι ή εξομολόγηση των λογισμών. και ή υποχρέωση των μοναχών είναι, νά εξομολογούνται τούς λογισμούς τους δύο φορές την ήμερα: πρωί και βράδυ.

Γράφει ο περίφημος ιστορικός της Όπτινα Ίβάν Μ. Κοντσέβιτς, περιγράφοντας την εξομολόγηση μοναχού:

«Ή εξομολόγηση των λογισμών είναι Το πιο ισχυρό όπλο στα χέρια τού πνευματικού πατέρα γέροντα. Ό γράφων βρέθηκε πολλές φορές στην Όπτινα. και παρακολούθησε, πώς ο στάρετς ιερομόναχος Άνατόλιος (Ποτάπωφ) δεχόταν την εξομολόγηση λογισμών από μοναχούς· κάτι πού τού έκαμε! εξαιρετική εντύπωση.

Πήγαιναν κοντά του «συγκεντρωμένοι», γεμάτοι ευλάβεια· ο ένας μετά Τον άλλο. Γονάτιζαν! Έπαιρναν ευλογία. Αντάλλασσαν λίγα λόγια. Μερικοί περνούσαν γοργά! Άλλοι αργούσαν κάπως. Ήταν αισθητό, ότι ο στάρετς συμπεριφερόταν σε όλους με πατρική στοργή. Μερικές φορές έκανε χρήση και σε «μέσα» όχι και τόσο μοναχικά. Π.χ. χτυπούσε στ« μέτωπο Τον γονατισμένο μοναχό, προφανώς θέλοντας κάτι νά τού τονίσει με την συμπεριφορά του αυτή! και όλοι έφευγαν ευχαριστημένοι, ειρηνευμένοι δυναμωμένοι. και αυτό δύο φορές την ημέρα: πρωί και βράδυ. και πράγματι ή ζωή στην Όπτινα ήταν άλυπη· και οι μοναχοί της γλυκείς και τρυφεροί! μεταξύ τους· και χαρούμενοι και περιεσκεμμένοι.

Πρέπει, ο καθένας νά ιδεί την εξομολόγηση των λογισμών με Τα δικά του μάτια, για νά κατάλαβε» την σημασία».

Το πώς χτιζόταν σιγά-σιγά ή αγία χαρά, πού πλημμύριζε την καρδιά τού γέροντα πού δεχόταν όλους τους λογισμούς, Το περιγράφει ένας παλαιός μοναχός με Τα λόγια:

- Γέμισε ή ψυχή μου με άρρητη χαρά. Αισθανόμουνα, ότι Το μυαλό μου είχε καθαρίσει από την λέρα των παθών. μία απέραντη γλύκα γέμιζε το εσωτερικό μου είναι- ήταν τόση, πού δεν μπορούσα ποτέ νά την εκφράσω. Το μαρτυρεί ή αλήθεια· ή πραγματικότητα. Στερεώθηκα τόσο στην πίστη σαν άσαρκος και ασώματος και απαθής. Αισθανόμουν νά με σκέπει ή επισκίαση τού Κυρίου. Αισθανόμουν ότι Το παντοδύναμο θέλημα Του με κρατούσε γερά...

Ή εξομολόγηση κοντά του αναγεννούσε και ανακαίνιζε.

Γράφει ή μοναχή Δόμνα:

«Επήγα νά εξομολογηθώ. και τού λέγω:

-Γέροντα, στο σπίτι όλα Τα βρήκα και Τα θυμήθηκα. Ήρθα τώρα νά εξομολογηθώ, και Τα ξέχασα!..

μου απάντησε:

- Ήρθες σε μένα, Τα ξέχασες! θα φύγεις και θα Τα ξαναθυμηθείς!

-Γέροντα, καιρό για προσευχή δεν έχω.

-Καλά. Σου φτάνει εσένα ή δουλειά!..».

Αναρτήθηκε από PROSKINITIS στις 2:26 π.μ.

Προφητική επιστολή που γράφτηκε τό 1927 για τους προβατόσχημους λύκους την "μεταπατερική" αίρεση και τον Οικουμενισμό εντός της Εκκλησίας!

 

«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πονηρία, με σκοπό να ελκύσει εντός της αιρέσεως, εάν ήτο δυνατόν ακόμη και τους εκλεκτούς.

Δεν θα αρχίσει κατ’ ευθείαν ωμά να απορρίπτει τα δόγματα της Θεοτόκου, αλλά θα αρχίσει ανεπαίσθητα να διαστρεβλώνει τις διδασκαλίες και τους θεσμούς της Εκκλησίας και το πραγματικό νόημα τους, όπως μας παρεδόθησαν από τους Αγίους Πατέρες εν Αγίω Πνεύματι. 

Ολίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, εκείνοι μόνον οι πλέον πεπειραμένοι εις την πνευματική ζωήν.

Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσία της εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς τους υπηρέτες παντού, οι δε πιστοί θα καταφρονούνται… 

γι΄ αυτό παιδί μου, όταν δεις την παράβαση της πατερικής παράδοσης και της Θείας τάξεως, που εγκαθιδρύθει από τον ίδιο τον Θεό γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και προς τον παρόν μπορεί να αποκρύπτουν την ασέβειά τους.

Ακόμη θα διαστρέφουν τη Αγία Πίστη μας ανεπαίσθητα με σκοπό να παραπλανήσουν τους άπειρους στα δίκτυα τους. Να αναγνωρίζεις σ’ αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου απότις υπερήφανες διαθέσεις τους και από την αγάπη τους για εξουσία… οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί και υπακούουν στην εκκλησία.

Οι πιστοί τότε που δεν έχουν δείξει τίποτε άλλες αρετές θα λάβουν στεφάνους μόνο και μόνον, επειδή στάθηκαν στέρεοι στην πίστη. 

Να φοβάσαι τον Κύριο παιδί μου. Να φοβάσαι μην αποβληθείς στην αιώνια κόλαση. Στέκε ανδρείως στην πίστη και αν είναι αναγκαίο υπέμεινε διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι και ο Κύριος θα είναι μαζί και οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές θα βλέπουν με χαρά του αγώνες σου.

Να μη φοβάσαι τις θλίψεις αλλά μάλλον να φοβάσαι την ολέθρια αίρεση, διότι αυτό είναι που μας γυμνώνει από την Θεία Χάρη.»

http://salpismazois.blogspot.gr

ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ τοῦ ΝΕΩΤΕΡΟΥ τῆς Ὄπτινα ( + 1927)

 ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Συγκλονιστικὰ “φωτογραφικὴ” τῆς ἐποχῆς μας ἡ πρόβλεψη τοῦ ὁσίου Ἀνατολίου. Εἶναι αὐτὸ τὸ «λίγο -λίγο», τὸ ἀνεπαίσθητο ροκάνισμα τῆς Πίστεως, τῆς Διδασκαλίας, τῶν Κανόνων, τῆς Τάξεως τῶν Θεσμῶν: Ὁ διάβολος «δὲν θὰ ἀρχίσει κατ᾽ εὐθείαν νὰ ἀπορρίπτη τὰ δόγματα, ἀλλὰ θὰ ἀρχίση ἀνεπαισθήτως νὰ διαστρέφη τὶς διδασκαλίες καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ πραγματικὸ νόημά τους, ὅπως μᾶς παρεδόθησαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι… μὲ τὴν παραβίασιν τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Θείας Τάξεως εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς Τάξεως ποὺ ἐγκαθιδρύθη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό».

Προφητικὴ Ἐπιστολὴ

τοῦ ΑΓΙΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΟΥ τοῦ ΝΕΩΤΕΡΟΥ τῆς Ὄπτινα ( + 1927)

 

 .            «… Ἀπὸ αὐτὸ θὰ ἐξαπλωθοῦν παντοῦ αἱρέσεις καὶ θὰ πλανήσουν πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὁ ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους θὰ ἐνεργεῖ μὲ πονηρία, μὲ σκοπὸ νὰ ἑλκύση ἐντὸς τῆς αἱρέσεως ἐὰν ἦτο δυνατὸν ἀκόμη καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Δὲν θὰ ἀρχίσει κατ᾽ εὐθείαν νὰ ἀπορρίπτη τὰ δόγματα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀρετὴ τῆς Θεοτόκου, ἀλλὰ θὰ ἀρχίση ἀνεπαισθήτως νὰ διαστρέφη τὶς διδασκαλίες καὶ τοὺς θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ πραγματικὸ νόημά τους, ὅπως μᾶς παρεδόθησαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὀλίγοι θὰ ἀντιληφθοῦν αὐτὲς τὶς πανουργίες τοῦἐχθροῦ, ἐκεῖνοι μόνον οἱ πλέον πεπειραμένοι εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Οἱ αἱρετικοὶ θὰ πάρουν τὴν ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ τοποθετήσουν ἰδικούς των ὑπηρέτας παντοῦ, οἱ δὲ πιστοὶ θὰ καταφρονῶνται.

.   Ὁ Κύριος εἶπεν: «ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτοὺς»’ καὶ ἔτσι ἀπὸ τοὺς καρπο´θυς των, ὅπως ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν αἱρετικῶν ἀγωνίσου νὰ διακρίνης αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ποιμένας. Αὐτοὶ εἶναι πνευματικοὶ ληστές, λεηλατοῦντες τὸ πνευματικὸν ποίμνιον καὶ θὰ εἰσχωροῦν εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων (τὴν Ἐκκλησίαν) ἀναβαίνοντες ἀλλαχόθεν (καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν πύλην), ὅπως ἀκριβῶς προεῖπεν ὁ Κύριος. Θὰ εἰσχωροῦν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βίαν καὶ καταπατοῦντες τοὺς θείους θεσμούς. Ὁ Κύριος τοὺς ἀποκαλεῖ κλέπτας (Ἰω. ι’, 1). Πράγματι, τὸ πρῶτο ἔργο ποὺ θὰ κάνουν θὰ εἶναι ὁ διωγμὸς τῶν ἀληθινῶν ποιμένων, ἡ φυλάκισις καὶ ἡ ἐξορία τους, διότι χωρὶς αὐτὸ θὰ εἶναι ἀδύνατον σ’ αὐτοὺς νὰ λεηλατήσουν τὰ πρόβατα. Γι᾽ αὐτὸ παιδί μου, ὅταν ἴδης τὴν παραβίασιν τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Θείας Τάξεως εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, τῆς Τάξεως ποὺ ἐγκαθιδρύθη ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, γνώριζε ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν ἤδη ἐμφανισθεῖ, ἂν καὶ πρὸς τὸ παρὸν μπορεῖ νὰ ἀποκρύπτουν τὴν ἀσέβειά τους.Ἀκόμη θὰ διαστρέφουν τὴν Ἁγίαν Πίστιν (Ὀρθοδοξίαν) ἀνεπαισθήτως μὲ σκοπὸ νὰ ἐπιτύχουν, καλύτερα νὰ παραπλανήσουν καὶ δελεάσουν τοὺς ἀπείρους στὰ δίκτυά τους. Ὁ διωγμὸς δὲν θὰ στρέφεται μόνον ἐναντίον τῶν ποιμένων, ἀλλὰ ἐναντίον ὅλων τῶν ὑπηρετῶν τοῦ Θεοῦ, διότι ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ κυβερνῶνται ἀπὸ τὴν αἵρεσιν δὲν θὰ ἀνέχονται τὴν εὐσέβειαν. Νὰ ἀναγνωρίζης αὐτοὺς τοὺς λύκους μὲἔνδυμα προβάτων, ἀπὸ τὶς ὑπερήφανες διαθέσεις τους καὶ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν ἐξουσία. Θὰ εἶναι συκοφάντες, προδότες, ἐνσπείροντες πανταχοῦ ἔχθραν καὶ κακίαν. Οἱ ἀληθινοὶ ὑπηρέται τοῦ Θεοῦ εἶναι ταπεινοί, ἀγαποῦν τὸν πλησίον καὶ εἶναι ὑπήκοοι εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

.   Οἱ Μονάζοντες θὰ καταπιέζονται μεγάλως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὁ μοναχικὸς βίος θὰ περιφρονεῖται. Τὰ Μοναστήρια θὰ λιγοστεύσουν, ὁ ἀριθμὸς τῶν μοναχῶν θὰ μειωθεῖ καὶ αὐτοὶ ποὺ θὰ μένουν θὰ ὑποφέρουν ποικίλους ἐκβιασμούς. Αὐτοὶ οἱ ἐχθροὶ τοῦ μοναχικοῦ βίου τέλος πάντων ἔχοντες ἐμφάνισιν μόνον εὐσεβείας, θὰ προσπαθοῦν νὰ ἑλκύουν τοὺς μοναχοὺς μὲ τὸ μέρος τῶν, ὑποσχόμενοι σ’ αὐτοὺς προστασία καὶ γήινα ἀγαθά, κακοποιοῦντες τοὺς ἀντιτιθεμένους σ’ αὐτοὺς μὲ διώξεις. Αὐτὲς οἱ κακοποιήσεις θὰ προξενοῦν μεγάλη ἀπόγνωση στοὺς ὀλιγοψύχους, ἀλλὰ ἐσὺ παιδί μου νὰ χαίρεσαι, διότι ἔχεις ζήσει μέχρι τοῦτον τὸν καιρόν, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου (Ματθ. ι´ 32), πιστοὶ τότε, ποὺ δὲν ἔχουν δείξει τίποτα ἄλλες ἀρετές, θὰ λάβουν στεφάνους μόνον καὶ μόνον ἐπειδὴ ἐστάθησαν στερεοὶ εἰς τὴν πίστιν. Νὰ φοβῆσαι τὸν Κύριον, παιδί μου. Νὰ φοβῆσαι μήπως ἀπολέσης τὸν στέφανον ποὺ ἑτοιμάσθηκε γιὰ σένα. Νὰ φοβῆσαι μὴν ἀποβληθῆς παρὰ τοῦ Κυρίου εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον καὶ τὴν αἰώνιον κόλασιν. Στέκε ἀνδρείως εἰς τὴν πίστιν καὶ ἐὰν εἶναι ἀναγκαῖον ὑπόμενε διωγμοὺς καὶ ἄλλες θλίψεις, διότι ὁ Κύριος θὰ εἶναι μαζί σου καὶ οἱ ἅγιοι Μάρτυρες καὶ Ὁμολογηταὶ θὰ βλέπουν μὲ χαρὰ τοὺς ἀγῶνας σου.

.    Ὅμως ἀλλοίμονον στοὺς μοναχοὺς σ᾽ αὐτὲς τὶς ἡμέρες ποὺ θὰ εἶναι δεμένοι μὲ ὑπάρχοντα καὶ πλούτη, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τῆς ἀγάπης, τῆς «εἰρήνης» θὰ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ὑποταχθοῦν εἰς τοὺς αἱρετικούς. Αὐτοὶ θὰ ἀποκοιμίζουν τὴν συνείδησή τους μὲ τὸ νὰ λένε «ἐμεῖς συντηροῦμε καὶ σώζομε τὸ μοναστήρι, καὶ ὁ Κύριος θὰ μᾶς συγχωρήση». Οἱ ταλαίπωροι καὶ τυφλοὶ δὲν ἀντιλαμβάνονονται ὅτι διὰ μέσου τῆς αἱρέσεως οἱ δαίμονες θὰ εἰσέρχονται στὸ μοναστήρι, τὸ ὁποῖον δὲν θὰ εἶναι πλέον τότε ἕνα ἅγιο μοναστήρι, ἀλλὰ γυμνοὶ τοῖχοι ἀπὸ ὅπου ἡ χάρις θὰ ἀποχωρεῖ.

.  Ὁ Θεὸς ὁπωσδήποτε εἶναι ἰσχυρότερος ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ποτὲ δὲν θὰ ἐγκαταλείψη τοὺς ὑπηρέτας του. Ἀληθινοὶ Χριστιανοὶ θὰ εὑρίσκονται ἕως τέλους τοῦ αἰῶνος τούτου, μόνον ποὺ θὰ προτιμοῦν νὰ ζοῦν σὲ ἀπομακρυσμένους καὶ ἐρημικοὺς τόπους. Νὰ μὴν φοβῆσαι τὶς θλίψεις, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ φοβῆσαι τὴν ὀλέθριον αἵρεσιν, διότι αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς γυμνώνη ἀπὸ τὴν θεία χάρη καὶ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὸν Χριστόν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ θεωροῦμε τοὺς αἱρετικοὺς σὰν Χριστοκαπήλους καὶ εἰδωλολάτρας. Καὶ ἔτσι παιδί μου ἐνδυναμοῦ μὲ τὴν χάριν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Βιάσου νὰ ὁμολογήσεις ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ νὰ ὑπομένεις θλίψεις σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ (Β Τιμ. β´ 1-3), ὁ ὁποῖος εἶπε «γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου, καὶ δώσω σοι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἀποκ. β´ 10). Εἰς Αὐτὸν σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι ἂς εἶναι Δόξα, Τιμὴ καὶ Κράτος εἰς αἰῶνα αἰώνων. Ἀμήν.

 

christianvivliografia.wordpress.com

 

Ο Βίος του Αγίου

 

Ο Όσιος στάρετς Ανατόλιος ο νέος της Όπτινα (+30 Ιουλίου 1922)

O στάρετς Ανατόλιος, που ονομάστηκε «νεότερος» για να ξεχωρίζει από τον άλλο στάρετς Άνατόλιο, το Ζερτσάλωφ, ήταν ένας από τους πιο συμπαθείς στάρετς της Όπτινα. Ξεχώριζε για το προορατικό του χάρισμα και την αγάπη του κι ήταν ό πρώτος ίσως από τους γέροντες πού δέχτηκε σχεδόν μαρτυρικό θάνατο. Στό πρόσωπο του στάρετς Άνατολίου μπορούσες να διακρίνεις κάτι από τη φρεσκάδα πού ‘χουν τ’ αγριολούλουδα, είχε πάντα μια νεανική διάθεση και μια ήρεμη χαρά.

 Ό π. Άνατόλιος, κατά κόσμον Αλέξανδρος Ποτάπωφ, ήθελε από πολύ μικρός να γίνει μοναχός. Ή μητέρα του όμως αρνιόταν να τον αφήσει να πάει σε μοναστήρι, αν και δεν ήταν ο μοναδικός γιος στην οικογένεια. Έτσι έφυγε για το μοναστήρι μετά το θάνατο της, όπως ακριβώς έκανε κι ο μεγάλος άγιος της Ρωσίας, ο Σέργιος του Ραντονέζ. Ό Αλέξανδρος πήγε κατ’ ευθεία στην Όπτινα και για πολλά χρόνια ήταν διακονητής του στάρετς Αμβροσίου. Ζώντας κοντά στο μεγάλο στάρετς προσπαθούσε ν’ αφομοιώσει κυριολεκτικά το πνεύμα αυτού του μεγάλου οσίου και φαίνε­ται ότι το κατόρθωσε σε σημαντικό βαθμό. Ενώ ήταν ακό­μα ιεροδιάκονος ανέλαβε τα καθήκοντα του πνευματικού, στη σκήτη πρώτα κι έπειτα στο μοναστήρι. Ιδιαίτερα οι επι­σκέπτες του μοναστηρίου κι οι προσκυνητές τον σέβονταν και τον αγαπούσαν πολύ.

Από τίς πρώτες μέρες του στην «Οπτινα επιδόθηκε με ζήλο στην αυστηρή ασκητική ζωή. Πρόσεχε μ’ επιμέλεια την τήρηση του νου του καί προσπαθούσε να μη βγαίνει από το κελλί του, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε μ’ απλότητα καί προθυμία σ’ όλα τα διακονήματα του μοναστηρίου κι ήταν ιδιαίτερα προσεχτικός στην αγάπη του προς τους αδελφούς, τους επισκέπτες, τη φύση κι όλη τη δημιουργία. Ό μοναχικός τρόπος ζωής στο μοναστήρι με το ωραίο τυπικό, τίς εκκλησιαστικές ακολουθίες, τους γέροντες και την πλούσια πνευματικότητα, τον διαμόρφωσαν σ’ ένα μεγάλο ασκητή.

Τη νύχτα δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου, την περνούσε ολόκληρη με την προσευχή του Ιησού. Και στις ακολουθίες στην εκκλησία πολλές φορές από την κούραση τον μισοέπαιρνε ό ύπνος όσο διαβάζονταν τα καθίσματα. Όποιος δεν ήξερε το νυχτερινό αγώνα του στην προσευχή μερικές φορές τον κατέκρινε πώς ήταν αμελής στα καθήκοντα του. Η εσω­τερική αυτή εργασία όμως τον γέμιζε με εσωτερική ειρήνη αδιατάρακτη Κι αυτή τον βοήθησε να γίνει μαζί μ’ όλους τους προκατόχους του στάρετς ένας μεγάλος ευεργέτης ολό­κληρης της κοινωνίας και να οδηγήσει τις ψυχές χιλιάδων Ρώσων στην ευλάβεια, στην αληθινή χριστιανική ζωή. Πολύ αγαπούσε τον άγιο Τύχωνα του Ζαντόνσκ και γι’ αυτό πρόσφερε συχνά στους πιστούς ένα αντίτυπο από το βιβλίο του « Ό Πραγματικός Χριστιανισμός ».

Ο στάρετς Ανατολίος είχε το εκπληκτικό χάρισμα να διαβάζει τις κινήσεις της ψυχής του ανθρώπου, τους λογι­σμούς του, τις σκέψεις του..

Ο στάρετς Ανατόλιος με τον μητροπολίτη Μόσχας Μακάριο

 

«Το 1916, γράφει ή Κα Ελένη Κόντζεβιτς, σύζυγος του συγγραφέα Ίβάν Κόντζεβιτς, άκουσε ότι ο π. Άνατόλιος θα πήγαινε στην Αγία Πετρούπολη και θα έμενε στον κύριο Γιούσωφ. Έτσι πήγε εκεί για να τον συναντήσουμε οι τρεις μας: ο αδελφός μου, η αδελφή μου κι εγώ. Στο δρόμο τ΄αδέλφια μου έλεγαν πως το μόνο που ήθελαν ήταν να πάρουν την ευχή του. Εγώ είπα πώς ήθελα πάρα πολύ να μιλήσω μαζί του, Ό στάρετς βγήκε κάποια στιγμή στο δωμάτιο πού τον περίμεναν πολλοί άνθρωποι και μας ευλό­γησε όλους, λέγοντας και κάποια λόγια στον καθένα μας ξεχωριστά. Ό στάρετς Άνατόλιος έμοιαζε πολύ με τον όσιο Σεραφείμ, όπως ιστορείται στις εικόνες του: κυρτός, μ’ ένα πολύ στοργικό και ταπεινό πρόσωπο. «Αν δεν τον έχεις δει, είναι δύσκολο να σου τον περιγράψει ο άλλος. Σάν ήρθε ή σειρά μας ο στάρετς ευλόγησε τον αδερφό μου και την αδερ­φή μου και δεν τους είπε τίποτα. Σ’εμένα είπε: «Εσύ θέλεις να μιλήσεις λίγο μαζί μου, έτσι δεν είναι; Τώρα δεν μπορώ. Έλα το βράδυ». «Αν και δεν είχα πει κουβέντα, ο στάρετς διάβασε τη σκέψη μου». Τέτοια περιστατικά έχουν αναφερ­θεί πάρα πολλά.

Στά τελευταία χρόνια της ζωής του ο στάρετς ζούσε κοντά στην εκκλησία. Ή ανασφάλεια κι ή ανησυχία των ανθρώπων από τον επαναστατικό αθεϊσμό οδηγούσε τους πιστούς στους στάρετς Άνατόλιο και Νεκτάριο, τους τελευ­ταίους άπομείναντες γέροντες της Όπτινα.’Εκεί ζητούσαν παρηγοριά και πνευματική ενίσχυση.

 Από τα τέλη του 1917 οι σοβιετικές αρχές άρχισαν τους διωγμούς των μοναχών σ’ όλη τη Ρωσία. Ή «Οπτινα κρα­τικοποιήθηκε. Οί σοβιετικοί δεν είχαν βέβαια ανάγκη από μοναστήρι. Είχαν σκοπό να του αλλάξουν μορφή. Ευτυχώς αντέδρασαν οι τοπικοί πιστοί, ανάμεσα τους καί μερικοί πού είχαν κάποια επιρροή, καί το μοναστήρι μετατράπηκε σε μουσείο, ενώ άφησαν καί μια εκκλησία να λειτουργεί. Ό στάρετς Άνατόλιος είδε τους εκατοντάδες μοναχούς πού ζούσαν ακόμα στην «Οπτινα να διασκορπίζονται στους τέσ­σερις ανέμους. Άλλοι ρίχτηκαν στη φυλακή, άλλοι θανατώ­θηκαν. Οί διάδοχοι εκείνων των ευλαβών καί αγίων στά­ρετς, πού είχαν διαδραματίσει ένα σπουδαίο ρόλο στην πνευ­ματική Ιστορία της χώρας τους, τώρα διώκονταν ανηλεώς, λες κι ήταν κακούργοι. Και τότε ακόμα όμως οι πιστοί έτρε­χαν στο μοναστήρι αναζητώντας παρηγοριά στον άγιο αυτόν τόπο.

Το λείψανο του Οσίου στάρετς Ανατολίου του νεότερου στην Όπτινα

 

Δυστυχώς έφτασε κι ή σειρά του στάρετς Άνατολίου. Οί στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού τον συνέλαβαν πολλές φορές, τον ξύρισαν, τον βασάνισαν, τον μυκτήρισαν. Υπόφε­ρε πολλά. Δεν έπαψε όμως να δέχεται τους πιστούς οπότε του δίνονταν ή ευκαιρία. Το βράδυ της 29ης Ιουλίου του 1922 τον επισκέφτηκε μια επιτροπή από σοβιετικούς, τον άνέκρινε για πολύ ώρα, καί μετά του είπαν πώς θα τον συλ­λάβουν. Ό στάρετς δε διαμαρτυρήθηκε. Μόνο τους ζήτησε ταπεινά να καθυστερήσουν τη σύλληψη του 24 ώρες για να ετοιμαστεί. Εκείνοι προειδοποίησαν αυστηρά κι απείλησαν το διακονητή του π. Βαρνάβα, τον καμπούρη, να ετοιμάσει το γέροντα, γιατί την άλλη μέρα θα τον έπαιρναν.

«Εφτασε ή νύχτα κι ό στάρετς άρχισε να ετοιμάζεται για την αναχώρηση του. Την άλλη μέρα το πρωί ή επιτροπή γύρισε. Τα μέλη της επιτροπής βγήκαν από τ’ αυτοκίνητα τους καί ρώτησαν τον π. Βαρνάβα:  

 – Ετοιμάστηκε;

— Μάλιστα, απάντησε έκείνος.»Ανοιξε την πόρτα και τους οδήγησε στο κελλί του στά­ρετς. Εδώ τους περίμενε μια έκπληξη πού τους άφησε εμβρόντητους. Ό στάρετς, μετά την «προετοιμασία» του, κείτονταν νεκρός στο φέρετρο του, στη μέση του δωματίου. Ό Κύριος δεν επέτρεψε να μυκτηρίσουν κι άλλο τον πιστό δούλο Του και τον πήρε μαζί του την ίδια εκείνη νύχτα. Λίγες μέρες νωρίτερα ό στάρετς είχε ειδοποιήσει πολλούς ανθρώπους, άλλους μ’ επιστολή, άλλους εμφανιζόμενος στον ύπνο τους κι άλλους ακόμα με διάφορους τρόπους να τον επισκεφτούν στο κελί του. Τους περίμενε για την κηδεία του. Το σκήνωμα του ενταφιάστηκε δίπλα στον τάφο  του στάρετς Μακαρίου, του οποίου τα λείψανα βρέθηκαν  άφθαρτα.

 

Από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση «Πατερικό της Όπτινα»/www.proskynitis.blogspot.com

 https://katanixis.blogspot.gr/2017/04/blog-post_372.html?m=1

Όσιος στάρετς Ανατόλιος ( Ποτάποφ) ο νεώτερος της Όπτινα ,Ο Θεός αγαπάει την ελευθερία. Όπου το πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία…

  by iconandlight

Όσιος στάρετς Ανατόλιος ( Ποτάποφ) ο νεώτερος της Όπτινα +1922

Εορτάζει στις 30 Ιουλίου

O στάρετς Ανατόλιος, που ονομάστηκε «νεότερος» για να ξεχωρίζει από τον άλλο στάρετς Άνατόλιο,το Ζερτσάλωφ, ήταν ένας από τους πιο συμπαθείς στάρετς της Όπτινα. Ξεχώριζε για το προορατικό του χάρισμα και την αγάπη του κι ήταν ο πρώτος ίσως από τους γέροντες πού δέχτηκε σχεδόν μαρτυρικό θάνατο. Στο πρόσωπο του στάρετς Ανατολίου μπορούσες να διακρίνεις κάτι από τη φρεσκάδα πού ‘χουν τ’ αγριολούλουδα, είχε πάντα μια νεανική διάθεση και μια ήρεμη χαρά.
1. Η πνευματική καθοδήγηση του γέροντα Ανατόλιου ήταν μια πλήρης αποδοχή της ελευθερίας. Ποτέ δεν απαιτούσε από κανέναν να δεχθή να κάμει κάτι που δεν το είχε καταλάβει ο ίδιος• μόνο και μόνο γιατί ήταν εντολή του. Πάντοτε άφηνε στα πνευματικά του τέκνα την άνεση, να κάμουν, ή να μη κάμουν, αυτό που τους έλεγε. Η ευλογία του δεν ήταν ποτέ εντολή. Ήταν πάντοτε μια πρόσκληση• μια υπόδειξη.
Έλεγε:
— Τι είναι αυτά που λέτε; Ο Θεός την αγαπάει την ελευθερία. Όπου το πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία, όπως λέει ο απόστολος. Με το ζόρι δεν θέλει να γίνεται τίποτε! Κανέναν δεν τραβάει κοντά Του με το ζόρι! Δεν δεσμεύει κανέναν. Καλούμε να ρθούν στο σπίτι μας, επειδή το θέλουν. Έτσι και ο Χριστός κάλεσε τους Ιουδαίους. Δεν αποκλείει κανέναν. Όλους, μας υπόσχεται να μας αναπαύσει κοντά Του! «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι• καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11, 28). Και όταν εμείς δεν πηγαίνωμε κοντά Του, δεν μας τραβάει με το ζόρι!
Σε ερώτημα της πνευματικής του θυγατέρας μοναχής Αμβροσίας, σε ποιο μοναστήρι θα έπρεπε «να πάει», ο γέροντας της απάντησε:
—Παρακάλεσε τον Κύριο, να σε στηρίζει και να σου δείχνει τον δρόμο Του.

Πηγή: Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, «Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα», έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2005

***

Μια Προφητική Επιστολή του Αγίου στάρετς Ανατολίου του Νεωτέρου της Όπτινα ( +30 Ιουλίου 1922).

«…Στις Εκκλησίες θα εμφανιστούν αιρέσεις και σχίσματα ,κι όπως προείπαν οι άγιοι Πατέρες, στους θρόνους των ιεραρχών και τα μοναστήρια θα υπάρχουν άνδρες αδόκιμοι και άπειροι στην πνευματική ζωή. Γι αυτό θα εξαπλωθούν παντού αιρέσεις και θα πλανήσουν πολλούς ανθρώπους. Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πονηρία με σκοπό να ελκύση εντός της αιρέσεως, εάν ήτο δυνατόν, ακόμη και τους εκλεκτούς.
Δεν θα αρχίσει κατ’ ευθείαν να απορρίπτη τα δόγματα της Αγίας Τριάδος, την Θεότητα του Ιησού Χριστού και την αρετή της Θεοτόκου, αλλά θα αρχίση ανεπαισθήτως να διαστρέφη τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και το πραγματικό νόημά τους, όπως μας παρεδόθησαν απο τους Αγίους Πατέρες εν Αγίω Πνεύματι. Ολίγοι θα ανντιληφθούν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, εκείνοι μόνον οι πλέον πεπειραμένοι εις την πνευματικήν ζωήν. Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσίαν επί της Εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς των υπηρέτας παντού, οι δέ πιστοί θα καταφρονώνται.
Ο Κύριος είπεν: «από των καρπών αυτών επιγνώσεσθε αυτούς», και έτσι από τους καρπούς των, όπως επίσης και από τις ενέργειες των αιρετικών αγωνίσου να διακρίνης αυτούς από τους αληθινούς ποιμένας. Αυτοί είναι πνευματικοί ληστές, λεηλατούντες το πνευματικόν ποίμνιον και θα εισχωρούν εις την αυλήν των προβάτων (την Εκκλησίαν) αναβαίνοντες αλλαχόθεν (και όχι από την πύλην), όπως ακριβώς προείπεν ο Κύριος. Θα εισχωρούν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βίαν και καταπατούντες τους θείους θεσμούς. Ο Κύριος τους αποκαλεί κλέπτας (Ιω. ι’, 1). Πράγματι, το πρώτο έργο που θα κάνουν θα είναι ο διωγμός των αληθινών ποιμένων, η φυλάκισις και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατον σ’ αυτούς να λεηλατήσουν τα πρόβατα.
Γι’ αυτό παιδί μου όταν ίδης την παραβίασιν της πατερικής παραδόσεως και των θείων εντολών εις την Εκκλησίαν, της τάξεως που εγκαθιδρύθη από τον ίδιο τον Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και προς το παρόν μπορεί να αποκρύπτουν την ασέβειά τους. Ακόμη θα διαστρέφουν την Αγίαν Πίστιν ανεπαισθήτως με σκοπό να επιτύχουν, καλύτερα να παραπλανήσουν και δελεάσουν τους απείρους στα δίκτυα τους. Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων, αλλά εναντίον όλων των υπηρετών του Θεού, διότι όλοι εκείνοι που θα κυβερνώνται από την αίρεσιν δεν θα ανέχονται την ευσέβειαν. Να αναγνωρίζης αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτων, από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη τους για την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, ενσπείροντες πανταχού έχθραν και κακίαν. Οι αληθινοί υπηρέται του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον πλησίον και είναι υπήκοοι εις την Εκκλησίαν.
Οι Μονάζοντες θα καταπιέζονται μεγάλως από τους αιρετικούς και ο μοναχικός βίος θα περιφρονείται. Τα Μοναστήρια θα λιγοστεύσουν, ο αριθμός των μοναχών θα μειωθεί και αυτοί που θα μένουν θα υποφέρουν ποικίλους εκβιασμούς. Αυτοί οι εχθροί του μοναχικού βίου τέλος πάντων έχοντες εμφάνισιν μόνον ευσεβείας, θα προσπαθούν να ελκύουν τους μοναχούς με το μέρος των, υποσχόμενοι σ’ αυτούς προστασία και γήινα αγαθά, κακοποιούντες τους αντιτιθεμένους σ’ αυτούς με διώξεις.
Αυτές οι κακοποιήσεις θα προξενούν μεγάλη απόγνωση στους ολιγοψύχους, αλλά εσύ παιδί μου να χαίρεσαι διότι έχεις ζήσει μέχρι τούτον τον καιρόν, επειδή σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου (Ματθ., ι’, 32), οι πιστοί τότε, πού δεν θα έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους μόνον και μόνον επειδή εστάθησαν στερεοί εις την πίστιν.
Να φοβήσαι τον Κύριον παιδί μου. Να φοβήσαι μήπως απωλέσης τον στέφανον που ετοιμάσθηκε για σένα. Να φοβήσαι μην αποβληθής παρά του Κυρίου εις το σκότος το εξώτερον και την αιώνιον κόλασιν. Στέκε ανδρείως εις την πίστιν και εάν είναι αναγκαίον υπόμενε διωγμούς και άλλες θλίψεις διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου, και οι άγιοι Μάρτυρες και Ομολογηταί θα βλέπουν με χαρά τους αγώνας σου.
Όμως αλλοίμονον στους μοναχούς σ’ αυτές τις ημέρες που θα είναι δεμένοι με υπάρχοντα και πλούτη, οι οποίοι ένεκα της αγάπης της «ειρήνης» θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν εις τους αιρετικούς. Αυτοί θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους με το να λένε «εμείς συντηρούμε και σώζομε το μοναστήρι, και ο Κύριος θα μας συγχωρήση». Οι ταλαίπωροι και τυφλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι δια μέσου της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέρχονται στο μοναστήρι, το οποίον δεν θα είναι πλέον τότε ένα άγιο μοναστήρι, αλλά γυμνοί τοίχοι από όπου η χάρις θα αποχωρεί.
Ο Θεός οπωσδήποτε είναι ισχυρότερος από τους εχθρούς και ποτέ δεν θα εγκαταλείψη τους δούλους του. Αληθινοί Χριστιανοί θα ευρίσκονται έως τέλους του αιώνος τούτου, μόνον που θα προτιμούν να ζουν σε απομακρυσμένους και ερημικούς τόπους. Να μην φοβήσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβήσαι την ολέθριον αίρεσιν, διότι αυτό είναι που μας γυμνώνη από την θεία χάρη και μας χωρίζει από τον Χριστόν. Αυτός είναι και ο λόγος διά τον οποίον ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να θεωρούμε τους αιρετικούς σαν Χριστοκαπήλους και ειδωλολάτρας. Και έτσι παιδί μου ενδυναμού με την χάριν του Ιησού Χριστού. Βιάσου να ομολογήσεις υπέρ της πίστεως και να υπομένεις θλίψεις σαν καλός στρατιώτης του Κυρίου Ιησού Χριστού (Β’ Τιμ. β’, 1-3), ο οποίος είπε «γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ. β’, 10).
Εις Αυτόν συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι ας είναι η δόξα, τιμή και κράτος εις αιώνας αιώνων. Αμήν. (Από το Orthodox Life, τ.3, του 1993)

Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα: «Ένα μεγάλο θαύμα του Θεού θα γίνει!»

O στάρετς Ανατόλιος ο νεώτερος της Όπτινα, στις πρώτες – πρώτες ηµέρες της επανάστασης, τον Φεβρουάριο του 1917, έκανε µια προφητεία υπό τον τύπον µιας έντονης εικόνας, για το µέλλον της Ρωσίας:

«Θα συµβεί µια καταιγίδα. Και το Ρωσικό πλοίο θα θρυµµατισθεί σε κοµµατάκια. Αλλά ο κόσµος θα µπορεί να σωθεί ακόµη και σε σχίζες ή θρύµµατα. Και δεν θα καταστραφούν όλοι. Καθένας πρέπει να προσεύχεται, καθένας να µετανοεί και να προσεύχεται θερµά. Και τι συµβαίνει µετά από µια καταιγίδα; … Θα γίνει γαλήνη». Σ’ αυτό όλοι είπαν:

«Αλλά δεν υπάρχει πλέον πλοίο, είναι κοµµένο κοµµατάκια, έχει καταστραφεί, όλα έχουν καταστραφεί».

«∆εν είναι έτσι» είπε ο µπάτιουσκα.

«Ένα µεγάλο θαύµα του Θεού θα γίνει! Και όλες οι σχίζες και τα θρύµµατα, µε την θέληση του Θεού και την ∆ύναµή Του, θα έρθουν το ένα δίπλα στο άλλο και θα ξαναενωθούνε, και το πλοίο θα ξανακτισθεί στην προηγούµενη οµορφιά του και θα συνεχίσει το δρόµο του, όπως έχει προορισθεί από τον Θεό. Και αυτό θα είναι ένα θαύµα – απόδειξη για τον καθένα».

Πηγή: agios-nektarios.net

Οι συγκλονιστικές Προφητείες του Στάρετς Ανατολίου

Με την δύναμη και το θέλημα του Θεού, όλα τα κομμάτια και τα ναυάγια θα συγκεντρωθούν μαζί και θα ενωθούν,

το πλοίο θ’ αναδημιουργηθεί, θ’ αποκτήσει το παλιό κάλλος του και θ’ ακολουθήσει το δρόμο πού είχε χαράξει ο Θεός

Ο στάρετς είχε προφητέψει πώς η οργανική ενότητα τής Ρωσικής Εκκλησίας θα διασπαστεί σε διάφορα κομμάτια. Αυτό έγινε στις 27 Φεβρουάριου του 1917, όταν παρομοίασε τη Ρωσική Εκκλησίαμε πλοίο: «Θα ενσκήψει καταιγίδα. Το ρωσικό πλοίο θα ναυαγήσει. Μάλιστα, θά γίνει αυτό, οι άνθρωποι θά σωθούν άλλά θά ’ναί σκορπισμένοι, ναυαγοί. Οχι, δε θα χαθούν όλοι...» Προφήτεψε επίσης πώς ή κανονική ενότητα θ’ αποκατασταθεί: Θ’ αποκαλυφθεί ένα μεγάλο θαύμα τού Θεού.

Με την δύναμη και το θέλημα του Θεού, όλα τα κομμάτια και τα ναυάγια θα συγκεντρωθούν μαζί και θα ενωθούν, το πλοίο θ’ αναδημιουργηθεί, θ’ αποκτήσει το παλιό κάλλος του και θ’ ακολουθήσει το δρόμο πού είχε χαράξει ο Θεός. Θα γίνει αυτό καί θα ’ναί ένα θαύμα πού θα τό δουν όλοι...»
Σέ άλλη περίπτωση πάλι προφήτεψε: «Οι αιρέσεις θα διαδοθούν παντού καί θα πλανήσουν πολλούς. Ό εχθρός του άνθρώπινου γένους θα ένεργήσει μέ πανουργία ώστε, άν είναι δυνατό, νά πλανήσει άκόμα καί τούς εκλεκτούς. Δέ θα ξεκινήσει απορρίπτοντας ανοιχτό τό δόγμα της Αγίας Τριάδας ή τής θεότητας του Χριστού καί τήν παρθενία τής Θεοτόκου. Θ’ αρχίσει ύπουλα νά διαφθείρει τίς διδαχές καί τήν τάξη τής Εκκλησίας πού μας κληροδότησαν οί άγιοι πατέρες μας μέ τό φωτισμό του Αγίου Πνεύματος.

Λίγοι θα παρατηρήσουν τίς παγίδες αυτές του εχθρού, εκείνοι μόνο πού είναι πιό έμπειροι στήνπνευματική ζωή. Οί αιρετικοί θ’ αποκτήσουν δύναμη στήν Εκκλησία καί θα τοποθετήσουν τούς εκπροσώπους τους παντού. Τούς ευλαβείς πιστούς θα τούς περιφρονούν. Από τών καρπών αυτών έπιγνώσεσθε αυτούς, είπε ό Κύριος. από τά έργα των αιρετικών, άπό τούς καρπούς τους, προσπαθήστε νά ξεχωρίσετε τούς αληθινούς ποιμένες. Οί αιρετικοί είναι πνευματικοί ληστές. Εισβάλουν στό λογικό ποίμνιο τού Χριστού (στήν Εκκλησία) άπό «άλλο δρόμο» καί είναι νληστές, όπως τούς αποκάλεσε ό Κύριος: « Ό μη εισερχόμενος διά της θύρας εις τήν αυλήν των προβάτων, άλλά άναβαίνων άλλαχόθεν, εκείνος κλέπτης έστί καί ληστής» (Ίωάν. ι' 1). Ούσιαστικό τους καθήκον είναι ό διωγμός τών αληθινών ποιμένων. Θέλουν νά τούς φυλακίσουν, νά τούς στείλουν εξορία, διαφορετικά θα τούς είναι αδύνατο νά εισβάλουν μέσα στό ποίμνιο του Χριστού.

»Γι’ αυτό, γιέ μου, έλεγε, όταν δεις την παραβίαση τής πατερικής παράδοσης καί της θείας τάξης τής Εκκλησίας, τής τάξης πού θέσπισε ό ίδιος ό Θεός, νά γνωρίζεις πώς οί αιρετικοί έχουν κάνει ήδη τήν εμφάνισή τους, αν καί
στήν άρχή ίσως κρύψουν τήν άσέβειά τους. Θα νοθεύσουν τήν πίστη σιγά σιγά, άνεπαίσθητα, γιά νά κατορθώσουν εύκολότερα νά δελεάσουν και νά πλανήσουν τούς άπειρους, νά τούς μπλέξουν στά δίχτυα τους. Ό διωγμός δε θα περιοριστεί μόνο στούς άληθινούς ποιμένες, άλλά θα στραφεί κι ένάντια σ’ όλους τούς δούλους τού Θεού, γιατί όλοι εκείνοι πού έχουν μολυνθεί από την αίρεση δεν ανέχονται τήν ευλάβεια. Τούς λύκους αύτούς πού φορούν προβιές προβάτων, θα τους καταλάβεις από τήν υπερηφάνεια καί τή φιλαρχία τους. Θα συκοφαντήσουν, θα προδώσουν, θα σπείρουν παντού τό μίσος καί τήν έχθρα. Γι’ αυτό είπε ό Κύριος πώς θα τούς αναγνωρίσουμε άπό τούς καρπούς τους. Οί αληθινοί δούλοι του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τόν πλησίον τους καί υποτάσσονται στήν Εκκλησία. Οί μοναχοί θα πιεστούν πολύ από τούς αιρετικούς, ή μοναχική ζωή θα περιφρονηθεί. Τά μοναστήρια θα λιγοστέψουν πολύ, ό αριθμός των μοναχών επίσης. Κι αυτοί πού θα παραμείνουν, θα υποστούν πολλές διώξεις.

» Οί εχθροί αυτοί τού μοναχισμού πού έχουν μόνο τό ένδυμα τής ευσέβειας, θα προσπαθήσουν πολύ νά προσελκύσουν τούς μοναχούς μέ τό μέρος τους. Θα τούς υποσχεθούν προστασία, εγκόσμια αγαθά καί θ’ απειλήσουν εκείνους πού απειθούν με απέλαση. Οί απειλές τους θα φέρουν σέ απόγνωση τούς ολιγόψυχους. Εσύ όμως, γιέ μου, νά χαίρεσαι πού έζησες ως αύτή τή στιγμή, γιατί τότε άκόμα κι οί πιστοί πού δέν έχουν δείξει άλλες άρετές, θα στεφανωθούν μόνο έπειδή στάθηκαν σταθεροί στήνπίστη τους, όπως βεβαίωσε ό Κύριος (βλ. Ματθ. ι 32), ’Έχε φόβο Κυρίου, γιέ μου. Νά φοβάσαι μή χάσεις τό στεφάνι πού έχει προετοιμαστεί γιά σένα, μήπως σέ άποβάλει ό Χριστός στο εξώτερο σκότος, στήν αιώνια κόλαση.

Μείνε σταθερός στήν πίστη. ’Άν χρειαστεί, νά υπομείνεις διωγμούς κι άλλες θλίψεις. Τότε ό Κύριος θα είναι μαζί σου κι οί άγιοι μάρτυρες κι ομολογητές θα παρακολουθούν τόσο έσένα όσο καί τούς αγώνες σου μέ χαρά. Αλίμονο στούς μοναχούς εκείνων τών ήμερων πού θ’ άσχοληθούν μέ περιουσίες καί
πλούτη, πού γιά νά διατηρήσουν τήν ειρήνη τους είναι έτοιμοι νά υποταχτούν στούς αιρετικούς· αύτούς πού καθησυχάζουν τή συνείδησή τους μέ το επιχείρημα ότι τά κάνουν όλα γιά νά διατηρήσουν τό μοναστήρι κι ό Κύριος θα τούς συγχωρήσει. Οι δυστυχείς καί τυφλοί αυτοί δέν καταλαβαίνουν ότιπροσχωρώντας στήν αίρεση, οί δαίμονες θα μπουν στό μοναστήρι, πού τότε δε θα είναι καθόλου άγιο παρά μόνο τοίχοι απ’ όπου ή χάρη τού Θεού θα έχει αναχωρήσει.

»Ό Θεός βέβαια είναι πολύ ισχυρότερος από τόν εχθρό καί δε θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους Του. Οί αληθινοί χριστιανοί θ’ αντέξουν ώς τό τέλος, μόνο πού θα διαλέξουν νά ζήσουν άπομονωμένοι, σέ έρημους τόπους. Μή φοβάσαι τίς θλίψεις άλλά τήν επικίνδυνη αίρεση, γιατί αύτή μάς άποξενώνει από τή χάρη καί μας χωρίζει από τό Χριστό. Αύτός είναι ό λόγος πού ό Κύριος μάς προειδοποίησε νά λογαριάζουμε τούς αιρετικούς όπως τούς είδωλολάτρες καί τους τελώνες. Γι’ αυτό, γιέ μου, «ένδυναμού έν τή
χάριτι τή έν Χριστώ Ιησού...κακοπάθησον ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού» (Β' Τιμ. β' 1,3), πού είπε: «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τόν στέφανον της ζωής» (Άποκ. β' 10). Σ’ Εκείνον, μαζί με τόν Πατέρα καί τό Άγιο Πνεύμα, πρέπει ή τιμή, ή δόξα καί ή προσκύνηση
στούς αιώνες των αιώνων. Αμήν».

Ό γέροντας έλεγε γιά τόν τσάρο: «Δέν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τήν αντίσταση στο θέλημα τού χρισμένου από τό Θεό...Προσέξτε τον, γιατί αυτός προστατεύει τόσο τή ρωσική γη όσο καί τήν ορθόδοξη πίστη...Αλλά...τό πεπρωμένο τού τσάρου είναι καί πεπρωμένο τής Ρωσίας. ’αν ό τσάρος χαίρεται, όλη ή Ρωσία χαίρεται. ’Άν ό τσάρος κλαίει, τό ίδιο κάνει κι ή Ρωσία..Όπως ό άνθρωπος μέ κομμένο κεφάλι παύει πιά να είναι άνθρωπος, άλλά ένα δυσώδες πτώμα, έτσι κι ή Ρωσία χωρίς τόν τσάρο, θα γίνει ένα πτώμα βρωμερό...»

Μετά τήν επανάσταση οί στρατιώτες του κόκκινου στρατού τόν συνέλαβαν πολλές φορές, τόν ξύρισαν, τόν βασάνισαν, τόν μυκτήρισαν.

Υπόφερε πολλά. Δέν έπαψε όμως νά δέχεται τούς πιστούς όποτε τού δίνονταν ή ευκαιρία Τό βράδυ τής 29ης Ιουλίου του 1922 τον έπισκέφτηκε μιά επιτροπή από σοβιετικούς, τον άνέκρινε γιά πολλή ώρα καί μετά του είπαν πώς θα τόν συλλάβουν. Ό στάρετς δε διαμαρτυρήθηκε.
Μόνο τούς ζήτησε ταπεινά νά καθυστερήσουν τή σύλληψή του 24 ώρες γιά νά ετοιμαστεί.
Εκείνοι προειδοποίησαν αύστηρά κι απείλησαν τόν διακονητή του π. Βαρνάβα, τόν καμπούρη,
νά ετοιμάσει τό γέροντα, γιατί τήν άλλη μέρα θα έρχονταν να τόν συλλάβουν. ’Έφτασε ή νύχτα κι όστάρετς άρχισε να ετοιμάζεται γιά τήν αναχώρησή του. Τήν άλλη μέρα τό πρωί ή επιτροπή γύρισε.
Τά μέλη τής επιτροπής βγήκαν από τ’ αυτοκίνητά τους καί ρώτησαν τόν π. Βαρνάβα:
- Ετοιμάστηκε;
- Μάλιστα, απάντησε εκείνος.

Άνοιξε τήν πόρτα καί τούς οδήγησε στό κελί τού στάρετς. Εκεί τούς περίμενε μιά έκπληξη πού τούς άφησε εμβρόντητους. Ό στάρετς, μετά τήν προετοιμασία του, κείτονταν νεκρός στό φέρετρό του, στη μέση του δωματίου. Ό Κύριος δέν επέτρεψε να βεβηλώσουν κι άλλο τόν πιστό δούλο Του καί τόν πήρε κοντά Του τήν ίδια εκείνη νύχτα.

Λίγες μέρες νωρίτερα ό στάρετς είχε ειδοποιήσει πολλούς ανθρώπους, άλλους μ’ επιστολή, άλλουςεμφανιζόμενος στόν ύπνο τους κι άλλους ακόμα μέ διάφορους άλλους τρόπους να τόν επισκεφτούν στό κελί του. Τούς περίμενε γιά τήν κηδεία του.

Τό σκήνωμά του ενταφιάστηκε δίπλα στόν τάφο του στάρετς Μακαρίου, του οποίου τά λείψαναβρέθηκαν άφθαρτα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑΣ. ΠΕΤΡΟΣ ΜΠΟΤΣΗΣ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/06/blog-post_712.html